मी लिहून लिहून काय लिहिणार ? छे छे मी लिहिणार वैगेरे अजिबातच नाहीये..

              माझ्या अगदी सरळ सरळ लक्षात आलय की, मला अजिबातच कविता वैगेरे करता येत नाहीत.. एवढच काय .. साहित्याच्या दृष्टीकोनातून बरं वैगेरे लिहिताही येत नाही.. राजकीय हस्तक्षेप वैगेरे तर अगदीच अपुराच पडतो.. मी घरात बसून बोलून, चर्चा करून काहीच उपयोग वैगेरे नाही असं वाटतं.. कधी चर्चा झालीच तर सगळ निष्फळ वाटू लागतं.. बाहेर पडल्यावर रस्त्यात राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघ लागतो.. तिथली मंडळी देशाचं काहीतरी भलं होऊ इच्छितात असं वाटत राहायचं.. तरुण मंडळी अर्ध्या चड्या घालून, कमी कपडे घालणाऱ्या मुलींवर आक्षेप घेत बसायचे.. ( पोलिसांच्या कपड्यात पोलिस शक्यतो गुन्हा करायचे टाळतो, तसा काहीसा हा प्रकार..) शाखेच्या चड्डीत ब्रम्हचारी आणि मग चड्डी बरोबर संस्कृति, संस्कार वैगेरे टान्गुन चकाट्या पीटत देश देश करत impression मारत बसायचे.. लहानपणी खेळण्यासाठी सगळ्यात जवळची जागा, म्हणून जाणं व्हयचं.. पण वय वाढत गेलं, जाणीव होत गेली, कुणीतरी आपल्या हातात झेंडा देतय.. तसा तिथून तडक सुटलो..
              वय होतं ९-१० वर्षाचं.. १९९२-९३ मधे त्याच चौकात अटलबिहारी वाजपेयी, अडवाणी वैगेरे मंडळीची भाषणे झाली होती.. धर्म वैगेरे संदर्भात काहीतरी बोलत होते.. माझी मामे भावंड त्याच धर्माची वैगेरे होती वाटत.. ती आवर्जुन गेली होती.. आल्यावर भरभरून बोलत होती.. रेल्वेने जावून, दंगल वैगेरे सुद्धा  करून आली होती म्हणे.. आल्यावर मामाने आणि सर्व भावा- बहिणीन्नी गावात साखर, पेढे, शिरा वैगेरे काय काय वाटले .. मी सुद्धा खुप खाल्ले.. खुप आदर वाटत होता.. छाती गर्वाने फुलून फुगून वैगेरे गेली होती.. सरळ मित्रांना जावून सगळ कौतुकाने वैगेरे सांगितलन.. ती सुद्धा भारावून गेली आणि आम्ही सर्व सोबत शाखेत नियमाने जावू लागलो.. अचानक एक दिवस त्या चौकात खुप पोलिस होते.. आमच्या खेळण्याच्या जागेवर काही दिवसांसाठी बंदी घालण्यात आली होती.. काहीतरी देशद्रोही कृति तिथून झाली होती म्हणे.. मला हे काही केल्या पटत नव्हतं.. एकतर तिथली सगळीच मंडळी माझ्या चांगल्या परिचायाची होती.. पुस्तकात बघितलेल्या क्रांतिकारकांच्या तुलनेत वैगेरे ही मंडळी अत्यंत पूळचट.. घाबरी घुबरी .. अगदी माझे वडिल त्यांचा राग जसा आईवर काढतात, तशीच ही मंडळी फारतर कोपऱ्यावरच्या कुत्र्याला दगड़ वैगेरे मारतील.. पण देश द्रोह वैगेरे करायला ही काही लायक नव्हेत, हे पक्क पटल होतं.. नव्हे नव्हे तशी मनाची खात्रीच झाली होती.. पण ह्यांनी मिळून मस्जिद वैगेरे फोडली होती म्हणे.. म्हणजे दुसरया कोणाच तरी प्रार्थना स्थळ उध्वस्थ केलं होतं.. आणि त्यामुळ त्यांना एवढा आनंद झाला होता.. अरे बाप रे.. तर हे अस आहे होय सगळ..
                 पुन्हा शाखा पूर्ववत सुरु झाल्यावर भूषण एकदा प्रार्थना चालू असताना चड्डीत मुतला.. त्यानंतर मी तिथे जाणंच बंद करून टाकलं.. मग मला उत्सवाला वैगेरे आवर्जुन बोलावल जायच.. तिथे गेल्यावर हा उत्सव नसून दुसरयाच्या दु:खावरच हसण वाटू लागल.. तेंव्हा तेहि बंद.. मग ही मंडळी आग्रहच करू लागली.. मग मी माझ सामाजिक वर्तनच भ्रष्ट करून टाकलं.. त्यांच्या नजरेत खुपाव म्हणून वाईट संगती करू लागलो.. गुंड, मारामारया करणारी, उनाडक्या वैगेरे करत हिंडणारी मुलं माझे सखे- सांगाती होते.. मुलींकडे तसल्या कसल्या नजरेने बघणे.. त्यांच्या शरीराची चर्चा वैगेरे करून आपण group D चे एखादे गणित सोडवत असल्याचा अविर्भाव.. जात, धर्म वैगेरे गोष्टी अभिमान वैगेरे बाळगण्यासाठी नसून, वेळप्रसंगी ही मुलगी आपल्या जातीची आहे. ती बामण आहे म्हणून दस्सा वैगेरे आहे, पण तिच्यात दम वैगेरे नाही रे.. यासाठी वापरल्या जाऊ लागल्या.. हा विनियोग मला आवडत वैगेरे होता अश्यातला भाग नाही.. पण आधीच्या कर्मकांड, विचार, क्रिया- प्रक्रिया, प्रतिक्रिया यांच्या तीव्रतेच्या तुलनेत हे काहीच नव्हते म्हणून चालले.. मग त्या अर्ध्या चड्डी वाल्या मुलांच्या टोळक्यात मला काही स्थान उरले नव्हते.. निदान त्यातून माझी सुटका झाली होती.. खरा धर्मं पाळल्याचं समाधान मिळलं होत ..
                 अजूनही सुसंकृत , प्रतिष्टित होण्याची भीतीच वाटते.. उद्या अचानक मान्यवर म्हणून बोलावल तर ? नको नको... एवढा निर्लज्जपणा अजुन मुरलेला नाही.. या पुढे दोनच रस्ते, एकतर घरात, मुला-मुलींच्या संघटनेत बसून बोलायच, दुसर चांगल्या गुंडान्शी सम्बन्ध वैगेरे ठेवायचे.. राजकीय पक्ष, संघटना.. धसका नाहीतर धक्का देतात.. धर्म वैगेरे काहीतरी बोलत राहतात.. त्यांना बोलू देत.. आपल काय जातय ( आणि जात जरी असलं तरी काय शष्प वाकड करणारे मी ( आम्ही ) कोणाचं ? )
                 थोडक्यात, ज्या त्या धर्माचा, पक्षाचा, संघटनेचा.. त्यातल्या सुन्दर दिसणाऱ्या बायका, पोरींचा.. त्यांच्या सर्व भावंडांचा, त्यांच्या देशप्रेमाचा / देशद्रोहाचा जय असो.. त्यांच्या आईचाही जय असो..

मला तुझ्या डोळ्यातून जग बघायचय,

मला तुझ्या डोळ्यातून जग बघायचय,
मला तुझ्या डोळ्यातून जग दाखव..

डोळ्यातले थेम्ब,
विरघलून अंगणात,
बाहुल्यांमधलं आभाळ,
स्वच्छंद चांदण्यात..

दिसू दे मला स्वप्नांचा झरा,
तुझ ते विश्व, त्याचा पसारा,
तुझ हे मन, किती व्यापून,
राग, लोभ, सुख - दुःख भोगून..

असू दे, राहू दे,
नको ते जग,
ज्याने पीड़ा दिली,
तुला ही खुप..

तुझ्या डोळ्यात,
विश्व साचले,
डोळ्यात सारे,
निमूट वाचले..

डोळे तुझे गोल,
बोलके किती,
सारी सृष्टि तिथे,
थयथय नाचती..

शांत, एकांत,

आकांत, खंत..

नाजुक, बोलके,
हलके डूलले,
बोलले, हसले,
रुसले, कण्हले,
म्हटले सगले,
काही ना म्हटले,

डोळ्यात साचली,
सगळी चांदणी,
फिरली नक्षत्रे,
दाटले पाणी,

वर्षाव सर्वाचा,
एकत्र झाला,
सारा संसार,
वाहून नेला..

बघायचे जग, नको राहुनी जायला..

मला तुझ्या डोळ्यातून जग दाखव..

मला तुझ्या डोळ्यातून जग बघायचय..

विठ्ठल स्वतः..

देवाचे देवपण, 

देवात दडून,

देव हा पडून, 

तुझ्यामंदी..

देवाचा गाभारा,

मनाचा आसरा,

तरी हा पसारा,

उरलासे..

विठ्ठलची आशा,

विठ्ठलची दिशा..

विठ्ठल सखा, 

विठ्ठल स्वतः..

सकळ सृष्टी,

भोवती फिरुनी,

उरे ती नेणिव,

दिगन्ताची..

संत हे म्हणती,

कृती जे करती,

विठ्ठल ते होती,

ब्रम्हांडीचे..

माझ काय ?

रंध्रान्मधे..

मी तुझीच आहे..

माझ सर्वस्व तुला, 

तुझ, 

तुझ्यासाठी..

मी 

माझा 

अहं 

सोडून.

तू

तुझ

तुझा

तुझ्यासाठी

माझ सगळ

तिच्या कुशीत

तिच्यापाशी

तिच्याकडे

तिची नजर

दूरवर

धुंद, शोधक

दुसरीकडेच..

विचारात

विचारतो

मग मी ?

शेवटी ?

माझ काय ?

नजर तशीच एकवटलेली

तिसरीकडच खीळलेली..

मन किन्चाळत

मग उठत निजत

रडत, ओरडत,

हाच तुझा शेवट.

तीही अबोलपणे हेच म्हणते,

हाच तुझा शेवट.

माझी सुरुवात शेवट होते.

सगळी तरुणाई,

उरून न्हाते..

... Just a Thought ...

 my own quote  :
"EVERY CREATURE ON THIS PLANET IS BORN TO ATTRACT OTHER ONE."

This was just a thought came out of my mind yesterday. It's as true as my flowing blood in the veins is. Well, my description about this subject could be controversial. Rather than putting it up here.. I'll post it when I'll made a proof of this..

another quote of mine :

"Global warming, Pollution is a wake up call for us all to SLOW THE FUCK DOWN. Enjoy Life.....Yeah ! I know, I'm dreaming."

We are going 24 x 7 from year 2000 .. why the hell is this happening to our generation. Why next generations should suffer ?

The kids born after 90's are Mixed Cultured. Born in the net & micro & in the hardware / solid-ware era. Televisual Generation.. No softness .. No acceptance .. Non responsive.. Less capacity of Patience..

Rather than being polite they are very aggressive, Extremely sensitive but at the same time rigid and rough.. 

Don't have any believes.. not in god, not in religion, not in the universe.. most of them are either atheist or agonist or non ritualistic.. No peace of mind.. No time for individual growth.. Sex or Friends are the only way outs.. East attracts to the west & West to the east.. Is this the beginning or emerging boundaries.. ? Lazy, Glamorous & Highly Affectioned by Leaders, Politicians, Teachers.. Highly Potential, high educated, Extremely Talented Well, I'm absolutely not understanding, what are we going through.. what are we suppose to do, what will happen, if these things went on with increasing speed ? etc.

When I look back to previous generations.. They are healthy, happy and satisfied ..

Am I considering myself as one of "Them" or I'm excluding myself from "Them"?

नवा पाउस...

पाउस एका थेंबाचा,

नेत्रांमधून गळणारा,

केसांतून ठिबकणारा,

स्तनांवरून ओघळणारा,

स्पर्शामधून बहकणारा..

तुझ्या- माझ्या ढगांतून,

सदानकदा कोसळणारा,

सैरावैरा बरसून मग,

अंगा- खांद्यावर चढणारा,

प्रती एका क्षणाला,

एक नवा जन्म घेणारा..

नवा पाउस,

गर्भाशयाचा ताबा घेणारा,

रक्तावर हक्क सांगणारा,

स्तनांना लोंबकाळणारा,

नवा पाउस, नव्या आठवणींना,

नवा जन्म देणारा..

हा पाउस,

इथे तिथे,

सैरावैरा,

जिथे तिथे,

नाही आठवण,

नवी आठवण,

आठवणींचा पाउस,

पावसाची आठवण..

हा पाउस नकटा,

सगळ्यात धाकटा,

थोरल्याचा फटका,

धाकट्याला चटका..

राहील जिथे,

असेल तिथे,

आभाळ थिटे,

पापणी मिटे,

पाणी सुटे..

थोडा खोटा,

थोडा खरा,

नवी कोवळी,

मने जोडणारा,

नवा पाउस...

पाउस एक आठवणीतला...

आठवणींच्या आठवणींतून बहरणारा,

उमटणाऱ्या प्रत्येक पालविला,

हिरव्यान रंगवत जाणारा..

नसांमधून खळखळणारया,

कासनुश्या आठवणींचा,

हलकेच फुलू पाहणाऱ्या,

धुक्यातील स्फुरणांचा..

हलक्या सरींच्या,

आठवणींच्या आठवणीचा,

क्षितिजाच्या उंबऱ्यावर,

दाटीन पसरणाऱ्या नभांचा..

काळजातून डोकावत,

मागे मागे जाणारा,

शब्द बनून, चित्र म्हणून,

वेडे गाणे गाणारा..

आठवणींतून साचलेला,

स्मृतींमधून भळभळलेला,

कोपऱ्यात कुठे आत पार,

दडून रुतून बसलेला..

पाउस एक आठवणीतला,

आठवणींनी ओवलेला,

आठवणीतून उमलताना,

आठवणीतच कोसळलेला..

मी मी मी मी

मी मी मी मी

माझ काय चुकलं ? मी कुठे चुकलो ?

काहीच सोबत न घेता जगात चालायला शिकलो..चालताना सोबत करायला, सोबत देते म्हणालीस..म्हणून आश्चर्याने पुढच्या पावलात थोडासा अडखळलो...

मग ह्यात मी काय चुकलो ?

आई आई म्हणून बोलायला शिकलो..तिच्याच नावाने रडायला शिकलो..तुझ्यासमोर रडताना तिचं नाव तोंडात आलं..

काय, मी इथेच चुकलो ?

जगण्याच्या या शर्यतीपेक्षा, तुझी शान मोठी..मार्गावरील अडथळ्यातली,

हि शर्यतच खोटी..माझ स्वप्न, माझ्या इच्छा, माझ क्षितीज, माझ्या आकांक्षा.. असं म्हणत बसलो..

कदाचित, इथेच मी फसलो ?

देव नाही, दानव नाही.. मग कोणाला इथे काही नैतिकताच नाही.. एकविसाव्या शतकात स्वतंत्रता हाच शाप बाई..

माझ्या प्रत्येक कृतीला मीच आहे जबाबदार.. म्हणून प्रत्येक कृतीच प्रायश्चित्त घेत सुटलो..

अरेरे, मी बहुदा प्रायश्चित्तच चुकलो..

माझा 'मी' पण नडला असेल बहुदा.. माझा 'तू' पणा बाधला असेल बहुदा.. मी, 'मी मी' 'तू तू' करत बसलो..

अरे हा.. इथचं चुकलो.. इथेच चुकलो..

वसीयत.

वसीयत..

हुबहू चाहते थे,

वो जहानुमा निकले....

वहशियाना, वहमी चढ़ाए रहते थे,

बेसुद, बेहया तो हम निकले...

बेहिसाब वस्फ़ उनके किसे क्या बताये,

वस्ल की राहे रोशन, जन्नत बना बैठी है....

उनके अस्मत के वफादार है हम,

उनके होने से आलमगीर है हम....

ये वसीयत है उनके नाम,

जिनके नामसे,

ऐसे लाखो जहां निकले....

-मंदार १ मार्च २०१०

{ वसीयत- मृत्युपत्र ;

जहानुमा- सगळ जग ज्यात दिसत, असा पेला किंवा आरसा ;

वहशियाना - जंगली, असभ्य ;

वहमी - शंकेखोर ;

बेसुद - व्यर्थ ;

बेहया- निर्लज्ज ;

वस्फ़ - गुण ;

वस्ल - मिलन ;

अस्मत - सतीत्व ;

आलमगीर- जगाज्जेता }